Offline werken: wat blijft werken zonder internet

Read this page in English

Waar je werk staat

Er zijn twee ontwerpen, en elk verschil hieronder volgt uit de vraag welke een tool koos. Bij het eerste staat je werk op een server en houdt je browser er een beeld van, dus offline werken betekent vooraf een kopie cachen en die later bijwerken. Bij het tweede is de browser de plek waar je werk geschreven wordt, en heeft de server de kopie.

Tougather is het tweede, en je hoeft geen account te maken: het gratis plan heeft geen inlog. Wat je typt gaat naar de lokale opslag van deze browser, onder zes sleutels — projecten, chat, team, weergave, kit en sjablonen — met de lettertypes en afbeeldingen uit je kit in IndexedDB, want een lettertype is veel te groot voor de quota die die zes delen. Schrijven gebeurt gebundeld met 250 ms vertraging, weggeschreven bij pagehide en zodra je tabblad verborgen raakt — niet bij beforeunload, dat sommige browsers negeren.

De app zelf, in de cache

Het enige dat echt een netwerk nodig had, was de app: de JavaScript die de editor tekent. Een service worker bewaart die. Navigaties gaan eerst naar het netwerk met de gecachete schil erachter; andersom zou je vastzitten aan een oude versie tot je je browser leegde. Bestanden onder /_next/static/ komen wél eerst uit de cache, want in hun naam zit een hash van de inhoud. Drie adressen staan er vooraf in — de bibliotheek, de offlinepagina en het logo — de rest komt erin zodra je het één keer mét verbinding opent.

Verzoeken naar /api/ worden helemaal niet gecachet, zodat een rij die voor het ene account werd opgehaald niet wordt teruggespeeld aan wie daarna de browser opent. Alles via de server is dus weg zolang het netwerk weg is: synchroniseren met je account, live sessies, de assistent. De lokale AI-stub antwoordt nog wel en zegt erbij dat hij lokaal is. Een webmanifest maakt de app installeerbaar — hij opent zelfstandig bij je bibliotheek — maar een echte app is er niet: geen React Native, Capacitor, Expo, Electron of Tauri in package.json. Geïnstalleerd is het dezelfde engine zonder adresbalk: dezelfde opslag, hetzelfde plafond.

Offline gebruiken in Google, Microsoft en Notion

Google Documenten, Spreadsheets en Presentaties

Chrome of Edge, de extensie Google Documenten offline, offline toegang aan in de instellingen van Drive, en dan per bestand markeren wat je meeneemt. Alles offline is niet de standaard, en wat je niet gemarkeerd hebt gaat niet open. Verder kijken kan bij Google Workspace volledig vergeleken.

Microsoft 365

Welke Microsoft 365 je bedoelt bepaalt het antwoord. De programma's op je bureaublad waren offline-first voordat dat woord bestond: het bestand staat op je schijf en OneDrive werkt het bij zodra het kan. De webversies van Word en Excel zijn daar geen vervanging voor, en een licentie via je opleiding betekent meestal de bureaubladversies.

Notion

Ja, en beter dan het was. Pagina's die je onlangs bezocht hebt zijn automatisch beschikbaar, en een pagina of een hele teamspace kun je via het •••-menu op Available offline zetten. Wat je nooit geopend en nooit gemarkeerd hebt, opent niet. De volledige Notion-vergelijking gaat over de rest.

Naast elkaar

Wat er in een back-upbestand zit

Eén JSON-bestand, en dat is de hele werkruimte en geen lijstje ervan: de zes opgeslagen blokken precies zoals de lokale opslag ze bewaart, plus de lettertypes en afbeeldingen uit je kit, weer uit IndexedDB gelezen — een back-up die je lettertypes wel noemt maar niet meeneemt is de vervelendste soort half werk. Er zit een formaatmarkering en een versienummer in, en de naam is de dag zelf: tougather-2026-08-13.json.

De wachtrij wordt eerst weggeschreven, dus een bestand dat je een kwart seconde na je laatste wijziging maakt bevat die wijziging gewoon. Terugzetten is onomkeerbaar en gaat daarom in twee stappen: eerst gelezen, dan aan je beschreven met een aantal projecten en een exportdatum, en pas toegepast als je bevestigt. Een bestand van een nieuwere versie wordt geweigerd in plaats van half gelezen. Apart daarvan waarschuwen de instellingen zodra dit domein voor meer dan 80% vol zit.

Wat browseropslag niet kan beloven

Het gemeten plafond

Gemeten en niet geschat: een script opent een tabel van N rijen, typt er één teken in en klokt de rondgang naar de opslag. Duizend rijen is 0,1 MB en opent in 0,45 s. Vijftigduizend is 3,4 MB, opent in 0,56 s en zet een toetsaanslag in 118 ms op het scherm. Honderdduizend rijen is 6,8 MB en wordt geweigerd: de browseropslag is vol. Het plafond is dus de opslag en niet het raster — miljoenen rijen vragen een ander opslagmodel, en dat is echt werk en geen instelling. Het is niet gedaan.

Als de browser nee zegt

Dan verschijnt er een balk over de bovenkant van de app die je niet kunt wegklikken. Hij zegt de twee nuttige dingen: dat wat op je scherm staat niet meer opgeslagen wordt, en hoe groot de schrijfactie was die de browser weigerde. Alleen bij een echte weigering, nooit bij een percentage, want een balk die vals alarm slaat is er een die mensen leren wegscrollen. De geweigerde waarde blijft in de wachtrij staan, dus iets weggooien laat hem bij de volgende ronde alsnog landen.

Opruimen, en de zin die telt

Browsers gooien opslag met de status “best effort” weg als ze ruimte nodig hebben, zonder iemand iets te melden, en je merkt het doordat je bibliotheek leeg is. De app vraagt om blijvende opslag, waarmee dit domein uit die opruimvijver gaat: Chrome geeft dat stil op basis van hoe vaak je terugkomt, Firefox vraagt het, Safari negeert het, en in de instellingen zie je welk antwoord je kreeg. Ook toegekend stopt dat alleen het automatisch opruimen. Zelf je sitegegevens wissen haalt alles alsnog weg, net als een gedeelde laptop, een opnieuw geïnstalleerde machine en een gestolen tas. Werk in een browser is geen back-up, en geen enkele offlinemodus maakt dat anders. Er zijn twee antwoorden — het bestand hierboven en een database — en voor één daarvan moet iemand op een knop drukken. Duurt je project maanden, lees dit dan naast scriptie schrijven zonder verbinding.

Wat een database verandert

Twee publieke omgevingsvariabelen, en de browser is niet langer de enige plek. Synchronisatie duwt en haalt dan hele projecten. Het is geen CRDT: één project is één document en de nieuwste tijdstempel wint, wat eerlijk is over waar het voor bedoeld is — dezelfde persoon eerst op een laptop en daarna op een telefoon, niet twee mensen tegelijk. Een pull verwijdert nooit een project dat hij niet eerder zag, een mislukte pull annuleert de push, en een verwijdering is een bewaarde grafsteen die overleeft dat je hem offline maakte. Diezelfde variabelen laten formulierantwoorden ergens aankomen en zetten het auditlog aan, dat zonder database met opzet ontbreekt: een log van één browser is een dagboek. De rest van onze gidsen pakt het daar op.

Veelgestelde vragen