Tougather vs. Google Workspace: een eerlijke vergelijking

Read this page in English

Waar Google Workspace wint

We beginnen met wat je inlevert; een vergelijking zonder verlies is een advertentie.

Live samen typen

Google Documenten voegt wijzigingen per teken samen; met tien man in één alinea overschrijft niemand iemand. Tougather heeft een live sessie — je ziet wie er is, waar hun cursor staat, en wijzigingen komen binnen als wijzigingen — maar de synchronisatie gaat per blok en de laatste schrijver wint. Geen CRDT: op dezelfde seconde in dezelfde alinea typen betekent elkaar overschrijven. In verschillende paragrafen raak je elkaar nooit.

Gmail en Agenda

Er is hier geen e-mail en geen agenda. Geen uitgeklede versie — helemaal niets. Voor de meeste mensen is dat de grootste helft van waarvoor ze Google openen.

Delen dat iedereen al snapt

Google deelt per persoon, per groep en per domein, met een beheerconsole erachter — precies waar een school of een mkb-bedrijf op draait. Tougather deelt per link. Er is wel een beheerkant — auditlog, leden, rollen, bewaartermijn, opschonen — maar die werkt alleen tegen een echte database; staat er geen, dan geeft elke aanroep uitleg terug. Een auditlog van één browser is namelijk een dagboek: bijgehouden en te wissen door degene die erin staat.

Wat samenwerken hier precies is

Precies zijn loont, want “realtime samenwerken” betekent op vier prijspagina's vier verschillende dingen. Een sessie loopt over een relay: server-sent events naar beneden, een gewone POST naar boven. Die bewaart niets en vergeet een kamer zodra de laatste deelnemer weg is. Wat er heen en weer gaat, zijn aanwezigheid, cursorposities en de blokken die je veranderde.

Een sessie gaat alleen open voor een project dat je expliciet gedeeld hebt: hij houdt een verbinding open zolang het project op je scherm staat, en een browser staat er ongeveer zes toe per origin. Een kamer per open project legt de app na zes tabbladen plat.

Waar het misgaat staat er ook bij. De kamers van de relay leven in het geheugen van één proces, dus een serverless of automatisch schalende omgeving zet twee mensen in processen die elkaar niet zien. De client stuurt eerst een probe heen en terug voordat hij zegt dat de sessie live is; lukt dat niet, dan valt hij terug op BroadcastChannel — andere vensters van dezelfde browser — en meldt dat.

De kant zonder tweede persoon is sterker. Opmerkingen hangen aan een blok en niet aan een stuk tekst, want een opmerking die aan een teken hangt staat bij de verkeerde zin zodra iemand erboven iets bijtypt. Voorstellen accepteer of weiger je stuk voor stuk, ook in blokken die niemand geopend heeft.

Vier dingen die anders werken

Geen account

De gratis versie heeft geen login. Niets om aan te maken, niets te bevestigen: je opent de app en je werk gaat de lokale opslag van deze browser in. Daar staat een back-upbestand tegenover dat elke opslag meeneemt plus de lettertypen en afbeeldingen uit IndexedDB, en dat je in elke browser weer kunt terugzetten.

Offline is een toestand, geen noodgreep

In Google Documenten moet je offline vooraf aanzetten: Chrome of Edge, de extensie, en per bestand aangevinkt voordat de verbinding wegviel. Hier staat het werk sowieso lokaal, dus het enige dat ooit een netwerk nodig had was de app zelf. Dat lost de service worker op: navigaties eerst via het netwerk met een gecachete schil erachter, gehashte assets eerst uit de cache, en /api/… nooit gecachet — een rij die voor het ene account is opgehaald mag niet bij de volgende persoon terugkomen. Zie ook zo werkt de offlinemodus in Google Docs.

Eén project in plaats van vier bestanden

Een scriptie in Google Workspace is een Document, een Spreadsheet, een Presentatie en een whiteboard — bestanden die uit elkaar lopen zodra je een getal overtikt. Hier zijn het blokken in één project, en een grafiek leest zijn tabel op id, dus er is één kopie van de data. Elke tabel is ook een blad, dus Kosten!B2:B40 en [Kosten]![Bedrag] wijzen naar andere tabellen in hetzelfde project. Een draaitabel wordt bij elke render opnieuw afgeleid en is zelf een tabelblok, dus grafieken, sorteren en exporteren werken er gratis op.

Bestanden komen eruit zoals ze binnenkwamen

Word-bestanden zijn echte OOXML, beide kanten op: voetnoten die Word op de pagina zet, w:ins- en w:del-wijzigingen die het kan beoordelen, een koptekst met een paginaveld, een inhoudsopgaveveld. Spreadsheets lezen en schrijven .xlsx met gesaneerde bladnamen en echte datumserienummers; csv herkent zelf komma, puntkomma, tab en pipe, en gaat om met aanhalingstekens, CRLF en een BOM — die puntkomma doet er hier meer toe dan de meeste tools toegeven. Presentaties lezen en schrijven .pptx met sprekersnotities.

De gaten zitten op dezelfde plek. Exporteren naar pdf is window.print() in een schoon venster en geen echt gegenereerd bestand, en paginanummers overleven dat niet: CSS-marginboxen zijn in geen enkele browserengine geïmplementeerd, dus die gaan de Word-export in. Pdf importeren kan helemaal niet.

Naast elkaar

Wanneer is Tougather een alternatief voor Google Workspace?

Eerst wanneer níet. Deze gevallen kosten je echt iets:

• Jullie schrijven regelmatig met z'n tweeën in dezelfde alinea. Daar weegt niets hier tegenop.
• Gmail en Agenda zijn de kern van je dag — dan betaal je Google toch al.
• Een ICT-afdeling moet het goedkeuren. Zonder database is er geen organisatiebreed beheer om te laten zien.
• Je bladen lopen door tot boven de vijftigduizend rijen. Honderdduizend wordt geweigerd, en rijen los pagineren is een ander opslagmodel.
• Je leunt op Apps Script, of op pdf's lezen waar ze staan.

Waar het wél past is smaller: één persoon, of een klein groepje dat vooral in verschillende paragrafen van hetzelfde stuk werkt. Een scriptie met de cijfers en de verdedigingspresentatie in één project. Is je vraag breder dan deze ene tool, dan staan alle vergelijkingen op een rij, waaronder hoe Microsoft 365 zich verhoudt en Notion vergeleken.

Veelgestelde vragen